By gotować po włosku trzeba poznać kulinarne rzemiosło Italii [wywiad z Justyną Czekaj-Grochowską]

Wciąż jednak króluje kuchnia tradycyjna, czy Włosi chętnie dzielą się recepturami i przepisami z dziada pradziada?

Nie mają z tym żadnego problemu. Chcesz coś wiedzieć – chodź, weź sobie kartkę, zanotuj pokażę Ci, opowiem, zrobimy zdjęcia. Bardzo chcą, by ich kuchnia wciąż się popularyzowała i rozwijała – są z niej dumni i pragną przekazywać swoją wiedzę kulinarną. W ten sposób kultywuje włoską kuchnię starsze pokolenie Włochów. Młodzi szukają czegoś nowego, idą za modą, trendami, podróżują.

A czy Wasze dziecko lubi włoską kuchnię?

Bardzo, makarony je na okrągło. Wychowany jest na kuchni włoskiej.

W domu gotujecie polskie dania, czy jecie po włosku?

Gotuję lekko. Nie robimy schabowych smażonych w oleju. Kiedy poznałam bliżej kuchnię włoską, zupełnie się przestawiłam i jest mi z tym lepiej.

Co jecie na śniadanie?

Albo stracchino albo mozarellę z pomidorami, albo ricottę z konfiturą figową oczywiście z bagietką albo lekkim pieczywem, a czasami na słodko pane con marmelatta.

Co sprawia więcej radości – gotowanie czy przygotowywanie słodkiego dolce?

Zaczęłam swoją przygodę od kuchni, ale ostatnio bardziej się interesuję deserami. W mojej książce desery zajmują zaledwie 10% i czuję trochę niedosyt.

Następna Pani książka będzie o deserach?

Zgłębiam ten temat, widzę w nim niesamowity potencjał. Przygotowuję desery bez proszku do pieczenia, bez chemii, bez konserwantów, barwników, robię nawet torty bezglutenowe. Włoska kuchnia jest prosta, a desery są znacznie bardziej skomplikowane, a ich kuszącą stroną jest malutki rozmiar. We Włoszech deser to mały słodki, intrygujący kąsek. Planuję wyjechać do Włoch, by zgłębiać wiedzę cukierniczą. W tym temacie inspiruje mnie zarówno Toskania, jak i Sycylia. Choć Toskania ma genialne desery, to jednak ciągnie mnie w kierunku południa.